Tatzati, e shkuara e lavdishme dhe e ardhmja e zymtë

Tatzati, e shkuara e lavdishme dhe e ardhmja e zymtë

Dikur fshat me emër, por sot është i harruar.  Dita ditës ky fshat po braktiset, pasi mungesa e infrastrukturës e bënë të pamundur jetesën në të. Në Tatzat mungon gjithçka, nuk ka qendër shëndetësore, nuk ka rrugë, ndërsa dritat në kohë me reshje ndërpriten rregullisht.

Tatzati është një fshat i vogël në Bashkinë Delvinë, i cili shtrihet në majën e një kodre, ku prej shekujsh ka qenë rrugëkalim që lidhte zonën e Delvinës me Kurveleshin. Nga shtëpitë e vjetra që ende mbahen në këmbë duket se banorët e këtushëm kanë qenë të kamurë dhe me kulturë evropiane, e që përcollën edhe në ndërtimet e shtëpive, të cilat kanë një arkitekturë italiane.  Dikur ky fshat  numëronte dhjetra të rinj të arsimuar në universitet italiane, ndërsa sot nuk plotësohet numri i fëmijëve as për një klasë, pasi largësia dhe kushtet e rrugës kanë bërë që kjo zonë të boshatiset.

Tatzati ka patur energji elektrike që prej viteve 1950, falë një hidrocentrali të ndërtuar nga banorët në lumin e Kalasës, ndërsa sot banorët e mbetur përballen me ndërprerje të energjisë sa herë ka mot të keq, kjo për shkak të amortizimit të rrjetit të shpërndarjes .

Banorët përballen edhe me mungesën e shërbimit mjeksor, pasi në fshat nuk ka ambulance. Në rast të ndonjë urgjence mjeksore, ata duhet të shkojnë në Sarandë duke paguar ndonjë nga automjetet e pakta që kanë banorët e fshatit.

Aktualisht në Tatzat jetojnë rreth 70 banorë. Problemet nuk kanë të mbaruar, që nga rruga, infrastruktura, energjia elektrike etj. Edhe mirëmbajtjen e rrugës e bëjmë vullnetarisht banorët.  

Tatzati ndër shekuj i ka rezistuar zdukjes nga lufta e disa perandorive, djegies në 1914 nga grekët, luftës së ashpër të klasave gjatë komunizmit. Por duket se në demokraci nuk do t`i mbijetojë braktisjes vullnetare për shkak të mungesës së kushteve më elementare për jetesë. 

Tatzati, e shkuara e lavdishme dhe e ardhmja e zymtë