Shërbimet ‘online’ pa alternativë po e kthejnë dixhitalizimin në barrë për më të dobëtit

Shërbimet ‘online’ pa alternativë po e kthejnë dixhitalizimin në barrë për më të dobëtit. Dixhitalizimi po prezantohet si rruga e vetme drejt modernizimit. Aplikimet online, pagesat elektronike dhe shërbimet pa sportel fizik konsiderohen si shenja të zhvillimit. Por kur këto shërbime bëhen të detyrueshme dhe alternativa fizike zhduket, ato mund të prodhojnë një efekt të kundërt: rritje të pabarazisë dhe varfërisë. Problemi nuk është teknologjia, por mënyra si ajo zbatohet pa garantuar akses të barabartë për të gjithë qytetarët.

Në modelin tradicional, institucionet mbanin kostot e personelit dhe të sporteleve. Sot, shumë prej këtyre kostove janë zhvendosur te qytetari. Ai duhet të ketë telefon inteligjent ose kompjuter, lidhje interneti dhe njohuri për të përdorur platformën. Nëse bën një gabim në aplikim, mund të përballet me gjoba apo vonesa. Nëse nuk di ta përdorë sistemin, duhet të paguajë një ndërmjetës privat për ta ndihmuar.

Në këtë mënyrë, një shërbim që në teori është “falas online”, në praktikë bëhet më i shtrenjtë për ata që kanë më pak aftësi digjitale. Kjo krijon një formë të re pabarazie, që nuk lidhet vetëm me të ardhurat, por me nivelin e njohurive teknologjike.

Të moshuarit janë ndër më të prekurit. Shumë prej tyre kanë kontribuar për dekada në sistem, por sot e gjejnë veten të varur nga të tjerët për të kryer veprime bazë administrative. Edhe familjet me të ardhura të ulëta përballen me vështirësi, pasi investimi në pajisje dhe trajnim digjital nuk është prioritet kur mezi përballohen shpenzimet mujore. Në zonat rurale, problemi përkeqësohet nga mungesa e infrastrukturës së qëndrueshme të internetit.

Kur sportelet fizike mbyllen dhe diferencat e çmimeve përdoren si formë presioni për të detyruar përdorimin e online-it, qytetarët që nuk përshtaten mbeten praktikisht të përjashtuar. Kjo prodhon atë që konsiderohet si rrezik për krijimin e “qytetarëve të kategorisë së dytë”.

Teknologjia duhet të jetë një mjet për përfshirje dhe rritje të mirëqenies. Por pa edukim digjital, pa alternativa reale fizike dhe pa mbrojtje efektive të konsumatorit, digjitalizimi mund të kthehet në një mekanizëm që rrit kostot për më të dobëtit dhe thellon hendekun social.

Modernizimi ka kuptim vetëm kur përfshin të gjithë. Përndryshe, ai rrezikon të shndërrohet në një formë të re varfërie – varfëri digjitale.