Jorgulla Rubie rrëfen mes lotësh ferrin e familjes në kampin e Tepelenës

Jorgulla Rubie rrëfen mes lotësh ferrin e familjes në kampin e Tepelenës 

Lot dhe kujtime nga Mursia: Një fshat që ende qan plagët e komunizmit 

Në fshatin Mursi të Sarandës, heshtja e sotme u thye nga klithmat e dhimbjes së familjarëve që kujtojnë viktimat e regjimit komunist. Shpirtrat e të persekutuarve të viteve 1946–1990 duket sikur enden ende ndër rrugët e fshatit, aty ku kujtimi i tyre është i ngulur si një varr i hapur që nuk mbyllet kurrë.

Me sytë e mbushur në lot, Jorgulla Rubie, e bija e Stefan Gore Kote, rrëfeu dramën që ka shoqëruar brez pas brezi familjen e saj. Historia e saj është një plagë e hapur e njerëzimit:

SHIKO VIDEO në youtube

https://youtu.be/zFklU6DbjH4

“Nënën e torturuan në burgun e Konispolit, i thyen dy brinjë, dhe më pas e nisën në kampin e Tepelenës bashkë me dy fëmijët. Aty, një prej fëmijëve ja rrëmbyen, ja zhdukën përjetësisht operativët e Sigurimit. Babain tim e shpëtuan dy gra çame, e futën nëpër tumane dhe e nxorrën nga kampi bashkë me një fëmijë tjetër, duke kaluar mes kanalizimeve të ujërave të zeza. Ai jetoi me vite në male, si i ndjekur nga vdekja, ndërsa nëna i çonte racionin e bukës dhe vetë mbijetonte duke ngrënë bar…”

Zëri i saj, i mbytur në lot, dridhej si një dëshmi e gjallë se terrori nuk ka kaluar kurrë. “Tmerri i babait tim ishte Dega e Sigurimit në Sarandë”, tha ajo, duke shtuar se çdo dyshim, çdo zë, çdo hije e sillte sërish nën hetim e tortura.

Fshati Mursi në Sarandës është ndër më të goditurit nga diktatura komuniste. Një i pushkatuar, dhjetëra të burgosur, qindra të internuar dhe nëntë të vdekur në qelitë e errëta të burgjeve. Pas çdo emri të atyre viktimave fshihet një familje e shkatërruar, një nënë që ka qarë pa varr, një fëmijë që ka rritur dhimbjen si trashëgimi.

Mursi nuk është thjesht një toponim në hartë – është një plagë që flet për barbarinë e njeriut ndaj njeriut. Çdo gur i këtij fshati, çdo shteg malor dhe çdo derë e mbyllur bart kujtimet e atyre që nuk u kthyen kurrë.

Përkujtimi i sotëm nuk ishte vetëm një ceremoni. Ishte një amanet i brezave që kanë mbijetuar. Një klithmë që kërkon drejtësi, një thirrje për të mos lejuar që harresa të bëhet varri i dytë i viktimave.

Mursi, me historitë e tij që të ngrijnë gjakun, mbetet simbol i qëndresës dhe i dhimbjes së një populli. Të kujtosh ata martirë, është detyrim moral, është nderim për të vërtetën dhe është garanci se kurrë më nuk do të përsëritet një natë kaq e gjatë mbi këtë vend.

Website Saranda Web

Facebook Saranda Web

Instagram saranda.web

Youtube sarandaweb

Tiktok saranda.web

Pinterest sarandaweb

in sarandaweb